സ്വന്തം ആത്മാവിനെ കീഴടക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുന്ന മനുഷ്യരും ഉണ്ടു.
Alexander Vasilyevich Suvorov ഈ രണ്ടും ആഗ്രഹിച്ചു.
എന്നാൽ ഒരു യുദ്ധം തോൽക്കുന്നതിനെക്കാൾ, തന്റെ ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നത്.
ചരിത്രത്തിലെ മഹത്തായ സൈനിക മേധാവികളിൽ ഒരാളായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം ഒരു സന്യാസിയുടെ ലാളിത്യവും തീർത്ഥാടകന്റെ വിനയവും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
ചക്രവർത്തിനിയുടെ സന്നിധിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് പോലും, അദ്ദേഹം ആദ്യം ദൈവമാതാവിന്റെ തിരുരൂപത്തിന് മുമ്പിൽ സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിക്കുമായിരുന്നു. ഭൂമിയിലെ അധികാരത്തിനുമുമ്പല്ല, സ്വർഗ്ഗീയ സത്യത്തിനുമുമ്പായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നമസ്കാരം.
ഒരു അവസരത്തിൽ ചക്രവർത്തിനി തന്നെ ലജ്ജയോടെ ചോദിച്ചു:
“അലക്സാണ്ടർ വസില്യേവിച്ച്, ഇതൊക്കെ ചെയ്യാൻ നിങ്ങൾക്ക് ലജ്ജയില്ലേയോ?”
എന്നാൽ സുവോറോവിന്റെ വിശ്വാസം അചഞ്ചലമായിരുന്നു.
ട്രെബ്ബിയയിലെ യുദ്ധത്തിൽ ഒരു നിർണായക നിമിഷം വന്നു.
സൈന്യത്തിന്റെ വിധി ഒരു നൂലിഴയിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന സമയം.
അദ്ദേഹം കുതിരയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, ഭൂമിയിൽ സാഷ്ടാംഗം വീണ്, ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ ദൈവസന്നിധിയിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു.
ശേഷം എഴുന്നേറ്റ് നൽകിയ ഉത്തരവുകൾ റഷ്യൻ സൈന്യത്തെ വിജയത്തിലേക്ക് നയിച്ചു.
എന്നാൽ ആ വിജയങ്ങൾ ഒരിക്കലും തന്റെ കഴിവിന്റെ ഫലമെന്നു അദ്ദേഹം കരുതിയില്ല.
ഓരോ യുദ്ധത്തിനുമുമ്പും, ദൈവത്തോടും രാജാവിനോടും മാതൃഭൂമിയോടുമുള്ള കടമയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം സൈനികരെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
ഓരോ വിജയത്തിനുശേഷവും, ആഘോഷത്തിലേക്കല്ല, ദൈവാലയത്തിലേക്കായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓട്ടം.
സകല നന്മകളുടെയും ദാതാവായ ദൈവത്തോട് നന്ദി അർപ്പിച്ച്, വിശ്വാസികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായി അദ്ദേഹം ഗായകസംഘത്തോടൊപ്പം പാടി.
യുദ്ധത്തിനിടയിലും അദ്ദേഹം കരുണ മറന്നില്ല.
വീണുപോയ സൈനികരുടെ സംസ്കാരച്ചടങ്ങുകളിൽ അദ്ദേഹംയും എല്ലാ ഓഫീസർമാരും നിർബന്ധമായും പങ്കെടുത്തു.
ശേഷം അദ്ദേഹം മരിച്ചവരെ സ്മരിച്ച് ചെറിയൊരു അനുസ്മരണപ്രസംഗം നടത്തുമായിരുന്നു.
വയസ്സായപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയം മഹത്വത്തിനല്ല, മാനസാന്തരത്തിനും ആത്മശാന്തിക്കുമായിരുന്നു ദാഹിച്ചത്.
ചക്രവർത്തി പോളിന്റെ കാലത്ത് വിരമിച്ചപ്പോൾ, ഒരു മഠത്തിൽ പ്രവേശിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം അദ്ദേഹം രേഖപ്പെടുത്തി.
“പരമോന്നതന്റെ സിംഹാസനത്തിനു മുമ്പിൽ നിർമലമായ ആത്മാവോടെ എത്തുവാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു,”
എന്നു ഒരു കത്തിൽ അദ്ദേഹം എഴുതി.
മറ്റൊരിടത്ത്:
“എന്റെ അവസാനം അടുത്തുവരുന്നതായി ഞാൻ കാണുന്നു; ഞാൻ ഒരു സന്യാസിയാകുവാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നു.”
എന്നാൽ 1799-ൽ അദ്ദേഹത്തെ വീണ്ടും ഇറ്റാലിയൻ സൈനികയാത്ര വിളിച്ചു.
ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനം അദ്ദേഹം എഴുതിയ വാക്കുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിജയങ്ങളെക്കാൾ വലിയ സാക്ഷ്യമായി മാറി:
“ഞാൻ എന്റെ അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ആരെയും ദുഃഖിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.
ഒരു മരണശിക്ഷയിലും ഞാൻ ഒപ്പുവെച്ചിട്ടില്ല.
ഒരു ചെറുപുഴുവുപോലും എന്റെ കൈകളാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
ഞാൻ ചെറുതായിരുന്നു, ഞാൻ മഹാനായിരുന്നു;
ജീവിതത്തിന്റെ ഉയർച്ചതാഴ്ചകളിൽ ഞാൻ ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിച്ചു, ഇന്നും അചഞ്ചലനായി നിൽക്കുന്നു.”
അദ്ദേഹം യേശുക്രിസ്തുവിനായി ഒരു “കാനോൻ” രചിക്കുകയും ചെയ്തു.
അതിന്റെയവസാനത്തിൽ അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു:
“കർത്താവേ, നിന്റെ അതിപവിത്ര മാതാവിന്റെയും ആദിമുതൽ നിന്നെ പ്രസാദിപ്പിച്ച സകല വിശുദ്ധരുടെയും മധ്യസ്ഥത ഞാൻ സമർപ്പിക്കുന്നു.
അവരുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ ശക്തിയുള്ളവയാണ്.
അർഹനല്ലാത്ത എനിക്കുവേണ്ടി അവരുടെ മധ്യസ്ഥത സ്വീകരിക്കണമേ.”
1800 മെയ് 18-ന്, വിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരിച്ച ശേഷം, മഹാനായ സൈന്യാധിപന്റെ അവസാന വാക്കുകൾ ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു:
“ഞാൻ വളരെക്കാലം പ്രശസ്തിയെ പിന്തുടർന്നു.
എന്നാൽ അതെല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം മാത്രം.
ആത്മശാന്തി പരമോന്നതന്റെ സിംഹാസനത്തിനരികിലാണ്.”
അവസാനമായി, സുവോറോവിന്റെ യഥാർത്ഥ വിജയം യുദ്ധഭൂമിയിൽ നേടിയ ജയങ്ങളിലല്ലായിരുന്നേക്കാം —
ദൈവസന്നിധിയിൽ തേടിയ ആ ആത്മശാന്തിയിലായിരുന്നു.
No comments:
Post a Comment